*^$* رازهای خوشبختی در زندگی *$^*

از جمله عوامل خوشبختی انسان و لذت بردن او از دنیا ساده زیستن و دوری کردنش از تشریفات زائد است. اگر انسان ساده زیست باشد فروتن خواهد بود و از آرامش روحی و روانی برخوردار خواهد گردید انسان خوشبخت کسی است که در دنیا از تشریفات زائد دوری کند و به اندک آن قناعت نماید، انسان باید برای خوشبختی شدن و کامیاب گردیدن سعی کند خود را به خاطر چیزهای بی ارزش و بی اهمیت دنیا به زحمت ناندازد، حضرت علی (ع) راجع به ساده زیستی در دنیا راجع به پیامبر اکرم (ص) می فرماید: ... چه اینکه دنیا از هر سو بر پیامبر (ص) با داشته و برای غیر او گسترانده شده، از پستان دنیا شیر نخورده و از زیوارهای آن فاصله گرفت. و راجع به زندگی حضرت موسی (ع) چنین می فرماید: به خدا سوگند، موسی (ع) جز قرص نانی که گرسنگی را برطرف سازد، چیزی دیگر نخواست، زیرا موسی (ع) از سبزیجات زمین می خورد، تا آنجا که بر اثر لاغری و آب شدن گوشت بدن، سبزی گیاه از پشت پرده ی شکم او آشکار بود و ... حضرت داود (ع) ... که با هنردستان خود از لیف خرما زنبیل می بافت، و از همنشینان خود می پرسید، چه کسی از شما این زنبیل می فروشد؟ و بابهای آن به خوردن نان جوی قناعت می کرد، و اگر می خواهی از عیسی بن مریم (ع) بگویم، که سنگ را بالش خود قرار می داد، لباس پشمی خشن به تن می کرد و نان خشک می خورد، نان خورش او گرسنگی، و چراغش در شب ماه، و پناهگاه زمستان او شرق و غرب زمین بود، میوه و گل او سبزیجاتی بود که زمین برای چهار پایان می رویاند، زنی نداشت که او را فریفته خود سازد، فرزندی نداشت تا او را غمگین سازد، مالی نداشت تا او را سرگرم کند و آز و طمعی نداشت تا او را خوار و ذلیل نماید و مرکب سواری او دو پایش، و خدمتگزاری وی، دستهایش بود. آری انسان های خوشبخت و سعادتمند خدا اینگونه با ساده زیستن آرامش و آسایش و خوشبختی خود را فراهم می کردند. پیامبر از دنیا چندان نخورد که دهان را پر کند، و به دنیا با گوشه چشم نگریست، دو پهلویش از تمام مردم فرو رفته و شکمش از همه خالی تر بود، دنیا را به نشان دادند اما نپذیرفت، و چون میدانست خدا چیزی را دشمن می دارد آن را دشمن داشت. و چیزی که خدا خوار شمرده آن را خوار انگاشت. 

از جمله راههای خوشبختی و سعادت انسان شناختن دنیا و دوری کردن از دنیا پرستی است. اگر انسان دنیا را بشناسد دنبال آن نخواهد دوید، از دلبستگی به آن پرهیز خواهد نمود و غم و غصه بی خو برای آن نخواهد خورد. حضرت علی (ع) می فرماید: چگونه خانه دنیا را توصیف کنیم که ابتداری آن سختی و مشقّف، و پایان آن نابودی است؟ در حلال دنیا حساب و در خرام آن عذاب است. کسی که ثروتمند گردد فریب خورد، و آن کس که نیازمند باشد اندوهناک داست، و تلاش کننده دنیا به آن نرسد، و به رها کننده آن، روی آورد. کسی که با چشم بصیرت به آن بنگرد و او را آگهی بخشد، و آن کس که چشم به دنیا دوزد کور دلش می کند.

و در خطبه دیگران آن حضرت راجع به پرهیز کردن از دنیا چنین می فرماید: (( شما را ا دنیا پرستی می ترسانم. زیرا منزلگاهی است برای کوج کردن، نه منزلی برای همیشه ماندن است، دنیا خود را با غرور زینت داده و با زینت و زیبایی می فرید.

خانه ای است که نزد خداوند بی مقدار است، زیرا که حلال آن با حرام، و خوبی آن با بدی، و زندگی در آن با دمرگ، وشیرینی آن با تلخی ها در آمیخته است، خداوند آن را برای دوستانش انتخاب نکرد. و در بخشیدن آن به دشمنان دریغ نفرمود. خیر دنیا اندک، و شر آن آماده، و فراهم آمده اش پراکنده، و ملک آن غارت شده، و آبادانی آن رو به ویرانی نهاده داست.

چه اررزشی دارد خانه ای که پایه های آن در حالی فرو ریختن و عمر آن چون زاد و توشه پایان می پذیرد؟ و چه لذتی داردزندگانی که چونان مدت سفر به آخ می رسد؟

انسان وقتی دنیا را شناخت، و به فناپذیری آن پی برد، دیگر به آن دل نخواهد بست و ازز قید و بند ان آزاد خواهد شد و در آن صورت خوشبخت  شیرین کام خواهد شد.

از جمله عوامل خوشبختی و سعادت انسان دروی کردن او از تعصبات بی جا می باشد، شیطان دچار تعجب بی جا گردید و هلاک شد. شیطان به خاطر اصل خلقت خود بر آدم (ع) تعصب ورزید، و آفرینش او را مورد سرزنش قرار داد و گفت: (( مرا از آتش و تو را از گل ساخته اند. )) انسان به واسطه تعصبات خشک و بی مورد دچار هلاکت می شود. زندگی را برای خودش و دیگران تلخ می کند.

حضرت علی (ع) می فرماید: پس اگر در تعجب ورزیدن ناچارید، برای اخلاق پسندیده، افعال نیکو، و کارهای خوب تعصب داشته باشید، همان افعال و کردار که انسان های با شخصیت و شجاعانه خاندان عرب و سران قبائل در آنها از یکدیگر پیشی می گرفتند، یعنی اخلاق پسندیده، بردباری به هنگام خشم فراوان، و کردار و رفتار زیبا و درست، و خصلت های نیکو! پس تعصب ورزید در حمایت کردن از پناهندگان، و همسایگان، وفاداری به عهد و پیمان، اطاعت کردن از نیکی ها، سرپیچی از تکبر، و خودپسندی، تلاش در جود و بخشش، خود داری از ستم کاری، بزرگ شمردن خونریزی، انصاف داشتن با مردم، فرو خوردن خشم، پرهیز از فساد در زمین تا ستگار شوید.

پرهیز از تعصبات خشک و بی مورد سبب خوشبختی انسان و کامیابی او در زندگی خواهد شد.   

با مطالعه در احوال و سرگذشت انسان های بزرگ و خوشبخت می توان راههای خوشبختی را که آنها پیموده اند، پیمود و با مطالعه در سرگذشت افرادی که بدبخت شده و هلاک گشته اند نیز می توان از علل نابودی و هلاکت آنها گاهی یافت و از آنها گریزان شد. امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: از کیفرهایی که بر اثر کردار بد و کارهای ناپسند بر امت های پیشین فرود آمد خود را حفظ کنید و حالات گذشتگان را در خوبی ها و سختی ها به یاد آورید و بترسید که همانند آنها باشید! پس آنگاه که در زندگی گذشتگانمطالعه و اندیشه می کنید، عهده دار چیزی باشید که عامل عزت آنان بود و دشمنان را از سر راهشان برداشت و سلامت و عافیت زندگی آنها رو فراهم کرد، و نعمت های فراوان را در اختیارشان گذاشت، و کرامت و شخصیت با آنان بخشید. و از کارهایی که پشت آنان را شکست، و قدرت آنها را در هم کوبید، چون کینه توزی با یکدیگر، پر کردن دلها از بُخل و حسد، به یکدیگر پشت کردن و از هم بریدن، و دست از یاری هم کشیدن، بپرهیزید. و در احوالات مؤمنان پیشین اندیشه کنید. آری مطالعه در احوال و سرگذشت سایرین سبب خوشبختی و کامیابی انسان می گردد.

انسان اگر طالب خوشبختی و شیرینی زندگی  است باید از خود بزرگ بینی و شأن و منزلت قائل شدن به خود و خود را برتر از دیگران پنداشتن پرهیز نماید. خود پسندی انسان سبب خواهد شد، تا او از ازلذائذ دنیا و زیبائی های آن مرحوم بماند، شخصی خود پرست از ایجاد رابطه و رفاقت و معاشرت با دیگران عاجز خواهد شد و از رسیدن به از نعمات الهی عاجز خواهد بود. حصرت علی (ع) خود پسنی را مانع رشد و ترقی میداند. و می فرماید: اَلاِعجَابُ یَمنَعُ الاِزدِایادَ

خود پسندی مانع فزونی است.

با آن حضرت دستور می فرماید بر دوری کردن از غرور: فخر فرشی را کنار بگذار، تکبر و خود بزرگ بینی را رهاکن، به یاد مرگ باش.

خود پسندی سبب تنهایی انسان می گردد، حضرت علی (ع) می فرماید: أَوحَشَ الوَحشَةِ العُجبُ. ترسناک ترین تنهایی خود پسندی است. با آن حضرت می فرماید: تاج تواضع فروتنی را بر سر نهید، و تکبر و خود پسندی را زیر پا بگذارید، و حلقه های زنجیر خود رو بزرگ بینی را از گردن باز کنید، و تواضع و فروتنی را سنگر میان خود و شیطان و لشکریانش قرار دهید.

بقیه متن در ادامه مطلب ...

صبور بودن و پرهیز از عجله و شتاب انسان را به سوی خوشبختی و کامیابی سوق خواهد داد. با صبر و تحمل انسان به پیروزی خواهد رسید، حضرت علی (ع) می فرماید:انسان شکیبا، پیروزی را از دست نمی دهد، هر چند زمان آن طولانی شود.

و باز آن حضرت می فرماید: کسی را شکیبایی نجات ندهد، بی تابی او را هلاک گرداند.

امیرالمؤمنین (ع) می فرماید: اندوه خوردن، نیمی از پیری است. غم و غصه پیری زودی رس را به سراغ انسان می آورد و خوشبختی او را زائل می کند. دنیا فراز و نشیب و پستی و پلندی دارد، دنیا محل گذر است مشکلات و مصائب دنیا پایان ندارد، تا خوشی هایش را به کسی نشان نذاده حوادث تلخ و نا گوارش آشکار میگردد، خوشبخت کسی که در مقابل مشکلات و مصائب و دنیا و استقامت داشته و پایداری نماید و پیروز میدان شود و خوشبختی رو تجربه تماید باید این را باور داشته باشیم که پایان شب سیاه سپیدی است، باید در انتظار روز روشن و سپید بودن و خورشید تابان را نظاره کردن. عاقبت صبر و تحمل استقامت و پیروزی و خوشبختی انسان ها رو رقم خواهد زد کسانی که صبر و حوصله را به خرج داده اند خوشبخت شده و کامیاب گشته اند.

باید چشم از سختی خار و خاشاک و رنج ها فرو بند تا همواره خشنود زیست. باید سختی، و رنج ها و خوار و خاشاک را نیز خوب دید، تا زا زندگی لذت برد و زیبائی های آن را درک نمد و در زندگی خوشبخت و کامروا شد، قوله تعالی: « و اَصبرا علی ما أَصابَک اِنَّ ذالک مِن عَزمِ الاُمورِ» این آیه در واقع نصیحت لقمان به پسرش برای رسیدن به هدف صابر و پایدار باش و صبر را از دست مده، هر کس به مرکب صبر سوار شد، عاقبت پیروز میدان گردید. انبیاء عظام و ائمه اطهار (ع) الگوهای صبر هستند در مقابل تمام سختی ها صبر نموده و لب به شکایت نگشودند چنانچه حضرت حسین (ع) می فرمایند: « الهی رضأَ برضاک و تسلیماً لامرگ » خدایا رضای تو راضی هستم و در مقابل فرمانت تسلیم چنانچه در آخر حضرت شربت شهادت را نوشید و امروز بعد از گذشت 1400 سال محبوب قلوب و همواره زنده و جاوید است.